1111W chorobie Parkinsona dochodzi w mózgu do zaniku tzw. istoty czarnej, która odpowiedzialna jest za wytwarzanie dopaminy – ważnego przekaźnika OUN, wpływającego m.in. na kontrolę ruchów i nastrój.

Gdy istota czarna zanika, sprzężone z nią struktury uzyskują czynnościową przewagę, co skutkuje charakterystycznymi dla choroby Parkinsona zaburzeniami ruchowymi. Aby je zwalczyć, konieczne jest przywrócenie układowi utraconej równowagi, taka sytuacja jest możliwa tylko poprzez wygaszenie aktywności struktur dominujących aktywności istoty czarnej. Głęboka stymulacja jest osiągana za pomocą impulsów elektrycznych wysyłanych z umieszczonego podskórnie pod obojczykiem chorego stymulatora do zainstalowanych w jego mózgu mikroelektrod. Stymulator ma w sobie baterie złożone z ogniwa generującego prąd, mikroprocesor i sterujące parametrami prądu system komputerowy. Takie baterie wystarczają na okres około 5 lat. Na Parkinsona chorują głównie ludzie po 50 roku życia. W Polsce takich ludzi jest kilkadziesiąt tysięcy. Przeciwwskazaniem do zabiegu głębokiej stymulacji są przeciwwskazania ogólnochirurgiczne i neurologiczne. Do pierwszych należą zaburzenia krzepliwości krwi oraz czynne procesy infekcyjne. Do drugich należą przede wszystkim wątpliwości diagnostyczne. Rozpoznanie musi być całkowicie pewne.